Veteraan.

“De lente komt er aan en de rokken worden korter. Benen die uitstrekken vanuit Londen naar Parijs…”, vertelde de veteraan me. Hij leek te doezelen of in de greep te zijn van typische ouderdomskwalen. Hij viel even weg in zijn eigen wereld.

Het was niet zo. Ik had het verkeerd. Zijn hand, melkwit met paarse aderen, grepen mijn pols. Hij keek me aan. Het blauw van de ogen vernietigd door de staar. Iets om bang van te worden als je jong bent.

Hij vertelde me niet bang te zijn. Ik moest het leven in mijn handen grijpen. En harder leven dan de levens die hij had genomen. En beter leven als de veteraan had gedaan.

Ik was stil toen. En Bang. Ik had nooit een leven genomen. Ik wens dat niet. En dat is misschien beter ook.

De melkwitte ogen en de scheefgetrokken baret van de oude man in de rolstoel. Hij doezelde weg en hoopte dat we beter onze les hadden geleerd.

Advertisements

“Ik hoop dat de Hemel bestaat”

“Je kunt nooit omkeren. Je kan niks ongedaan maken. Ook al wil je het nog zo graag”, het waren zijn laatste woorden tegen de verpleegkundige. Hij lag op sterven en voelde het einde naderen. De dood was onafwendbaar dit keer.

Zijn leven was een aaneenschakeling van mislukkingen en teleurstellingen geweest. Geen grote zaken, niets wat de wereld zou schokken. Maar toch, het was zijn leven geweest dat hij moest dragen.

Een vrouw liet hij niet achter, die was allang weggelopen met een ander, en kinderen had hij niet. Enkel een foto van het hondje dat hij voor zijn hospitalisatie had laten inslapen. Er was geen andere keuze geweest.

Met een vernietigende blik en een paar felle woorden had hij de priester weg gestuurd. Als lafaard sterven kon hij niet; het brandmerk van mislukkeling was al erg genoeg.

“Ik hoop dat de Hemel bestaat”, dacht hij eventjes. “Dan zal ik God vertellen hoe het werkelijk in elkaar steekt”.

Zijn ogen werden glazig en zijn vingers ontspanden. Het verkeer buiten stopte niet en een tak tikte, zacht voortbewogen door de wind, tegen het raam.

Het was koud buiten.

De kleine kunst van Arjan Winkelaar.

Image

 

Tijdens mijn avonturen op het Wilde Westen dat Twitter heet, ben ik in contact gekomen met ene Arjan Winkelaar, alias @Godpipo. Ik was al eerder met hem bekend via andere fora en zijn website Schaapwrak (de naam alleen al is, in mijn ogen, wonderschoon). Maar ik had eigenlijk nooit gesprekken met hem gehad. Tot voor kort.

Nu wil het geval dat Arjan sinds jaar en dag bezig is met allerlei vormen van kunst en cultuur. Zowel op passief als actief vlak. Daar ligt dan ook meteen onze overeenkomst; een voorliefde voor het bizarre in de muziekwereld. Wat tot nu toe een beetje is onderbelicht tijdens onze gesprekken is onze voorkeur voor de beeldende kunst. Een tak van sport waar Arjan dus actief mee bezig is.

Daarom heb ik besloten een artikel aan de nieuwe site van Arjan te wijden. De site concentreert zich op een Mail art project waarbij Arjan een handjevol liefhebbers heeft getrakteerd op iets moois. De liefhebbers ontvingen allemaal een unieke tekening van de artiest zelve. Kleine, bescheiden en met veel liefde gemaakt. Het soort kunst dat ik charmant vind. Wars van te veel pretentie en vol enthousiasme.

De tekeningen zijn kleine raampjes in de, geloof mij maar, aparte belevingswereld van de Godpipo zelve. De meeste tekeningen zijn van (al dan niet fictieve) dieren met grote kraalogen. Ogen die een bevreemdend gevoel meegeven. Zijn het blikken van angst? Bevreemding? Latente waanzin? Of van kinderlijkheid? Hoe dan ook, ze fascineren en dagen uit om een uitstapje te maken in de hersenkronkels van de artiest. Of zoals hij zelf zegt; “Het donkere enge bos waar de wolven wonen…”

Om deze man een beetje te helpen op zijn pad als grafisch artiest roep ik dan ook iedereen op een kijkje te nemen. Zonder verwachtingen, zonder vrees maar wel met verwondering… Maar wees wel stil. De bewoners van Arjans donkere bos zijn erg schuchter…

 

http://godpipo.wordpress.com/

-Alle afbeeldingen zijn van de hand van Arjan Winkelaar. Neem gerust contact op met Arjan voor verdere informatie. Arjan verkoopt zijn werk op aanvraag.

Image

Pauline; Daten en Stemmen.

Dit artikel is fictief en staat los van mijn eigen overtuigingen en andere zaken. Op GEEN enkele wijze is dit schrijven bedoeld als een aanklacht of bespotting aan het adres van Pauline Kastermans. Het is gewoon lief bedoeld… en dat mag ook wel een keertje.

Beste Pauline,

Laatst las ik een stukje over je op HP/desite. Daarin werd kenbaar gemaakt dat  je via Tinder op zoek bent naar een leuke date. Echter, moet je potentiële datingpartner wel op je stemmen voor de aankomende verkiezingen. Het is een actie die, op zijn zachtst gezegd, ludiek is. En ook al zullen er flink wat zuurpruimen zijn die je hiervoor zullen afschieten, trek ik me daar niks van aan. Ik vind het, eerlijk gezegd,wel charmant. Een tikkeltje romantisch ook. Maar zo zit ik nu eenmaal in elkaar.

En zoals gewoonlijk neemt mijn eigen fantasie dan weer een loopje met me. Dan fantaseer ik dat ik opTinder gezellig met je zit te babbelen. Gewoon over van alles en nog wat. Misschien heb jij dan net je pantoffels aangetrokken en zit ik op
de bank met mijn pyjamabroek al aan. Een enkel kaarsje verlicht de woonkamer. Zachte Soulmuziek. Het is best aangenaam toeven en het gesprek is hartelijk en gezellig. Zoals het hoort.

En op het moment dat de spanning oploopt en de vraag eigenlijk al in de lucht hangt; “Zullen we keertje afspreken…”. Komt je reactie; “Natuurlijk vind ik dat supergezellig. Maar ik heb het erg druk, weet je. Je mag eerlijk weten dat ik je graag mag, maar ik heb een belofte gedaan. Enkel een man die op me stemt, maakt kans op een date met mij…”. Het is ontluisterend en het maakt me ook een beetje verdrietig. Natuurlijk wil ik graag daten met een intelligente, mooie jongedame. Want wie ben ik nu eenmaal? Wat heb ik nu bereikt in mijn leven? Het feit alleen al dat deze vrouw mij een stukje aandacht schenkt, geeft mij vleugels. Echter hebben mijn twijfels me weer onder door gekregen.

Zal ik haar toch mijn stem geven? Zou ik dan wel een kans maken? Ik weet het niet. Wat is wel weet is dat sommige dingen zich niet dienen te kruisen. Ze behoren elkaar niet te overlappen. In de harde politiek is immers geen plaats voor Cupido. Geen plaats voor warme emoties en zaken als liefde en romantiek. Als dat zo was geweest dan hadden we er allang een partij voor opgericht. Partij van de Hartstocht, zou je het kunnen noemen. Maar nee, dat werkt niet in Nederland. We missen dan toch een beetje warmbloedigheid daarvoor en we zijn net iets te nuchter en pragmatisch. Nee, het zijn vlakken van ons bestaan die we dienen te scheiden. Zo zie ik dat. Hoe bijzonder ik je misschien mag vinden, maar om die reden geef ik je stem niet. Mijn hartstocht geef ik je echter met alle liefde en plezier, als ik het aandurfde ten minste.

Pauline, misschien denk je er later ook zo over. Over een paar jaar, als je op de bank zit met de man die bij je past. En ik hoop dat die man, net als ik, ook niet zijn stem heeft gegeven. Maar in plaats daarvan een vurig, kloppend, hart. Daar heb je, uiteindelijk, veel meer aan.

Met vriendelijke groet,

Eli